تبلیغات
armin armin - چرا بهاره رهنما چهار سال اجازه كار نداشت؟
 

چرا بهاره رهنما چهار سال اجازه كار نداشت؟

نویسنده: آرمین مشیدی

 

خبرآنلاین نوشت:
مثل نقش هایی كه برعهده می گیرد، پرانرژی، صمیمی و خوش صحبت است. روز چهارشنبه سه ساعتی مهمان كافه خبر بود و چون در حوزه های متفاوت و متعدد هنری و ادبی فعال است، بحث و گفتگوی ما هم به عرصه های مختلف كشیده شد.
گفت وگو با بهاره رهنما را از تئا تر شروع كردیم؛ عرصه ای هنری كه این روز ها در آن پر كار است. بعد به تفاوت های بازیگری در سینما، تلویزیون و تئا تر رسیدیم. از آنجا به عالم نویسندگی سرك كشیدیم كه او سخت مجذوبش هست و دستی هم در آن دارد. بحث ما شاخ و برگ هایی هم پیدا كرد كه آوردن متن و حاشیه های آن یك جا مقدور نیست. تا متن كامل گفت وگو پیاده و تنظیم شود، فعلاً شما را مهمان گزیده های از آن می كنیم كه بدون پرسش ها پیش روی شما گسترده شده است.
یك امضاء دادم، چهارسال اجازه كار به من ندادند: سال 1371 همزمان با اكران فیلم «افعی» با كارگردانی محمدرضا اعلامی كه نخستین كارم بود، به خاطر امضاء دادن به یكی از تماشاگران مقابل سالن سینما، برای چهار سال اجازه كار را از من گرفتند. البته بابت این ممنوعیت باید بروم از معاون سینمایی آن زمان وزیر ارشاد تشكر كنم. چون او باعث شد بروم دانشگاه و درس بخوانم و چهار سال بعد كه بازگشتم، با فیلمی كه متعلق به سینمای تجاری نبود، مسیر بازیگری ام تغییر كرد.
گفت وگو با بهاره رهنما، چهار عرصه تئاتر، سینما، تلویزیون و داستان نویسی را در برگرفت
بازیگران سینما فضای كار در تئا تر را تنگ نمی كنند: كار در تئا تر آن قدر سخت است كه بزرگان این عرصه نباید نگران ورود چهره های سینمایی به آن و تنگ شدن جا برای بازیگران هنرهای نمایشی باشند. مطمئن باشید اگر كسی عاشق صحنه نشود و دشواری هایش را به جان نخرد، تو تئا تر ماندنی نیست. البته اگر بعد از ورود بازهم این هنر را با تمام مشكلات، كمبود ها و سختی هایش دنبال كرد، آن وقت باید او را یك عضو خانواده تئا تر به حساب آورد، نه یك بیگانه.
شباهت های سینما و پاریس: سینما را شبیه به شهر پاریس می دانم. پاریس را دوست ندارم، ممكن است زرق و برق داشته باشد، اما بی نظمی و شلوغی آن را از ریخت می اندازد. در سفر به پاریس، آن را شهری شلوغ با كوچه های تنگ یافتم كه همه در آن شتابزده هستند.
چهرهای بازیگری، فروش كار را تضمین نمی كنند: اینكه گفته می شود فلان تئا تر به خاطر بهمان بازیگرش فروخته است نمی پذیرم. آنچه باعث موفقیت یك نمایش می شود، داستان جذاب، انسجام ساختاری و بازی های خوب است، نه چهره های سر شناس بازیگری.
صحنه مرا زنده می كند: وقتی من نقشی را دوست داشته باشم، اصلاً خسته نمی شوم. بازی مرا خسته نمی كند. تازه وقتی روی صحنه می روم، نشاط پیدا می كنم. برای همین است كه این شب ها می توانم در سه اجرا بازی و یك كار را هم كارگردانی كنم. البته از شما چه پنهان بعدش كه می روم خانه، تازه می فهمم چقدر كوفته شده ام. هر چند این خستگی تنها تا عصر روز بعد كه دوباره می خواهم روی صحنه بروم ادامه پیدا می كند و بی درنگ شور و شوق جایش را می گیرد. در واقع من مثل مرده ای هستم كه با آمدن روی صحنه زنده می شوم.
چرا در سینما كم كار هستم: ضعیف بودن فیلمنامه ها، یكی از علت های كم كاری من در سینماست. در چند سال اخیر آن قدر فیلمنامه های پیشنهادی به من مزخرف بوده كه می خواسته ام زنگ بزنم و از تهیه كننده اش بپرسم كه با چه عقل و منطقی می خواهد پولش را با آن كار دور بریزد و حیثیت و اعتبار سینما را برباد دهد.
نقش را مال خود می كنم: بیشتر بازیگر حسی هستم تا تكنیكی. دوست دارم نقش هایم به خودم نزدیك باشد، برای همین حتی شخصیت های نمایشی یا سینمایی دور از خودم را مال خودم می كنم. برای همین به جای آنكه از صافی نقش بگذرم، من نقش را از صافی خودم عبور می دهم.
كارهای بدی كه بازی كرده ام: من هم در 22 سال گذشته، كارهایی را بازی كرده ام كه نمی توانم از آن ها دفاع كنم. هنوز كه هنوز است برای تعدادی از آن ها دوستان و دیگر هنرمندان سربه سرم می گذارند. برای مثال جعفر پناهی چند سالی است كه هروقت مرا می بیند، كنایه می زند شب قبلش فیلم «چارچنگولی» را دیده است. هرچند او مدتی پیش به من گفت كه با وضعیت این روزهای سینما، شاید تا چند وقت دیگر باید «چارچنگولی» را در رده فیلم های هنری جا داد.
معلولیت سینما: سینمای ما از نظر اقتصادی معلول است و روابط بین فعالان آن مثل تئا تر دوستانه نیست. تو هنر نمایش آدم ها به هم نزدیك تر هو صمیمی تر هستند.
بركت سریال های ماه رمضان: سریال های ماه رمضان تلویزیون بركت دارد. شاید برایتان عجیب باشد، اما من به این جور چیز ها اعتقاد دارم. اینكه در اوقات روحانی بعد از افطار، مخاطبان زیادی كه حال خوبی دارند، به تماشای بازی ما بنشینند، به كار و زندگی آدم انرژی مثبت و بركت می دهد. برای همین از اینكه امسال هم با سریال ماه رمضانی «خداحافظ بچه» با كارگردانی منوچهر هادی به تلویزیون می آیم، خوشحال هستم.

 

() نظرات